Δύο γειτονικοί ναοί είχαν, ο καθένας, ανάμεσα στους μαθητές τους κι ένα μικρό παιδί. Οι δάσκαλοι έστελναν τα παιδιά σε διάφορες μικροδουλειές. Το ένα πήγαινε κάθε πρωί να πάρει τρόφιμα από τη λαχαναγορά. Συχνά συναντιόταν με το άλλο από το γειτονικό ναό.

«Που πας;» ρώτησε το δεύτερο μια μέρα.

«Όπου με πάνε τα πόδια μου», αποκρίθηκε το πρώτο.

Η απάντηση έβαλε σε απορία το νεαρό. Έτρεξε στο δάσκαλό του να τον συμβουλευτεί.

«Την επόμενη φορά ρώτησέ τον την ίδια ερώτηση» είπε ο δάσκαλος. «Όταν εκείνος σου απαντήσει, θα του πεις, ‘Κι αν δεν είχες πόδια, τότε που πας;' Αυτό θα τον αποστομώσει».

Την επομένη ο νεαρός περίμενε τον άλλο στο δρόμο.

«Που πας;» ρώτησε μόλις ο άλλος πλησίασε.

«Όπου φυσά ο άνεμος», απάντησε ο άλλος.

Αυτό πάλι έβαλε το νεαρό σε απορία.

«Μην ανησυχείς», του λέει ο δάσκαλός του. «Την επόμενη φορά ρώτα τον που πάει αν δε φυσά άνεμος».

Την επομένη λοιπόν.

«Που πας;»

«Στην αγορά για λάχανα»!